ग़ज़ल !

बाच्नु पर्ने रैछ जसै -आशु पिई बाचेकै छु
मिलनका सारा याद छाती भित्र साचेकै छु
मर्न बरु प्यारो थियो जीवन ज्युन आटेकै छु
बल्या आगो फेला पर्दा मैले पनि तापेकै छु
भेट हुँदा तिमीसंग मनको व्यथा बाडेकै छु
त्यान्द्रा त्यान्द्रा बटुलेर आशा डोरी बाटेकै छु

तिम्ले सजाए !

तिम्ले सजाए सजाउ आफ्नै सम्झेर सजाउ,
सिरमा सिर्फूल झैँ सजाएनी हुन्छ ,
सिउँदो मा सिन्दूर बनेर हास्न पनि सक्छु
ओठको लाली होस् या अधर को कान्ति होस्
जहाँ म सुहाउछु तिम्रो लागि
म माया बनेर मुटुमा धड्किन सक्छु ,
म ममता बनेर छातीमा लुकामारी खेल्न सक्छु ,
मलाई अप्ठ्यारो छैन तिम्रा नाडिमा चुरा बनेर सजिन
मलाई आपत्ति छैन तिम्रा गोडामा पाउजू बनेर लटकिन
जहाँ म अटाउछु तिमी भित्र
म तिम्रो निस्वास बनेर तिमीमा बिलाउन सक्छु ,
म तिम्रो स्वप्न बनेर निन्द्रा मा टोलाउन सक्छु ,
मात्र तिम्रो चाहनामा ,
तिम्रो जिउने आधार बनेर जिउन सक्छु
सप्त रंगी इन्द्रेणी बनेर रङ्ग छर्न सक्छु
तिमी संगै तिम्रो जीवन साथी बनेर ज्यून
जनम जनमको साथ निभाउने कसम खान सक्छु

गजल

रात भरि तिमी संगै सपनीमा भुलिराछु
लक्ष छैन कुनै यौटा यता उति डूलीराछु
मौलाएको मुना न हो कोपिला भै फूल फूल्ने
दोबाटोमा अलपत्र गन्तब्य लाई कुरीराछु
बुँद बुँद सगाल्दै छु सागर को कोसेली यो
उड्दो चरी समातेर पिंजडामा थुनीराछु
मन भित्र संगाल्ने हो पिरतीका याद हरु
मनै छैन आज भोलि सबै कुरा भुलिराछु

शहीद फर्केर आऊ !

न सक्छु भन्न तिमीलाई पिडा छाती यो चिरेर
न सक्छु ज्यून बितेका दिन अतित बिर्सेर
राष्ट्रका खांतिर मर्नु नै थियो -मारेर गयौ रे
अमर भन्ने उपाधि भिरी-शहिद भयौ रे
ब्युझ्याउछु भन्थ्यौ यो देश सारा-अध्यारो हटाई
जगाउछु भन्थ्यौ सुतेका सारा मादल ठटाई
सुकेर गए छहरा छाँगा सुस्केरा छर्दैनन
रहेनन् अब डाँफे र मुनाल बेसीमा झर्दैनन
तृष्णा ले सक्यो मोहले तान्यो सर्बत्र जनलाई
कुद्रीष्टि पर्यो बैरीको यहाँ पवित्र मनलाई
भूइंचालो आयो देशमा आज ढल्दैछ हिमाल
नेपाल भित्रै पराई जस्तो बन्दैछ नेपाल
गैंची र बेल्चा हातमा छैनन् बन्दुक चल्दैछ
बमका छिर्का गर्वमा धसी नेपाल गल्दैछ
बनेर तिमि आँखाको नानी धर्तीमा आउन
पर्खन्छु संधै मन मेरो बिछाई फर्केर आउन
पुकार सुनी फर्केर आऊ नेपाली ब्युझ्याउन
हातमा हात मिलाई हिडौ यो देश उठाउन
बिन्ति यो सुनी शहिद तिमी फर्केर आउन
धर्तिको स्वर्ग नेपाल आमा भनेर गाउन

आस्था..............

बिदाईको बेला पाइन मैले हल्लाउन हात यी
खोटो पो छ कि ? कर्म यो मेरो शंका पो लग्यो नी
मनको ईक्षा दैवले हेर्छन भन्थे नी बाबाले
आशिर्बाद दिदा ताकेको पुगोस भन्थिननी आमाले
कोइलीका गीत गुन्जन छाडे वर्षा पो लग्यो कि
दिलको दैलो उघार्नै थियो अग्लो पो लग्यो कि
सन्ध्याको बेला आरति गर्छु इश्वर भाखेर
फर्केर आऊ यात्रा त्यो सकी पिरती साँचेर
सरिता जस्तै उर्लेर आऊ किनारा छुनलाई
आस्था कै भर प-या छु म त बिरह धुनलाई !!

जलाशय र प्रतिबिम्ब !

जलाशय र प्रतिबिम्ब





म एउटा शान्त तलाउ
मात्र म जलाशय
सरिता मेरी सहेली
पद्मिनी मेरी सहयात्री ,मेरी सह -अस्तित्व
एउटा यात्री किनारै किनार सयल गर्दैछ ,
मेरी सरितालाई जिसक्याउछ
पद्मिनी को सुवास ,मन्जरी को सुगन्ध -उ तृप्त देखिन्छ
हुन सक्छ गन्तब्य अन्यत्र कतै
........................अनिश्चित
पुर्णिमाको रात, जुनेली तरङ्गहरू तैरिरहेकै छन्
यात्रीको प्रतिबिम्ब मेरो छाती भित्र खेलीरहेछ
यात्रीको प्रतिबिम्ब आफ्नै तरङ्गमा प्रवाहित गर्छु
मेरी सहयात्री मै संग छन् ,मेरी सहेली मेरै साथ छन्
अनायासै मेरा तरंग बिचलित बन्छन
बिश्रीन्खलित दौडाइ संगै अघिको प्रतिबिम्ब खोज्न
प्रतिबिम्ब जुन झैँ अस्ताएछ ,शित झैँ बिलाएछ
मात्र प्रतिबिम्ब को प्रतिबिम्ब मेरो गर्भाशय भित्र लुकेछ .

अभिषप्त जिन्दगीको मजै छ अर्कै

अभिषप्त जिन्दगीको मजै छ अर्कै

सागरको पानीलाई २ थोपी बिषले के गर्छ र खै ?

न भोक न तिर्खा न निन्द्रा न त प्यास

अभिषप्त जिन्दगीको मजै छ अर्कै

न कसैको माया न ममता को बन्धन

अभिषप्त जिन्दगीको मजै छ अर्कै

न बोलीले पोल्छ न झोली नै खुल्छ

अभिषप्त जिन्दगीको मजै छ अर्कै

२ घुड्की व्हिस्की सुकुटी संग ,टरेकै छ साँझ

अभिषप्त जिन्दगीको मजै छ अर्कै

म तिमीलाई प्रेम गर्दिन !!!

यदि प्रेम तिम्रो भावनाको कदर हो भने

म तिमीलाई प्रेम गर्छु

म तिम्रो भावनाको कदर गर्छु 

तिम्रो ईक्षा र चाहनाको सम्मान गर्छु 

तर ,तर म तिम्रो पूजा गर्दिन

सायद त्यसैले म तिमीलाई प्रेम गर्दिन

प्रेम यदि सहयात्रा हो भने

जीवनका हरेक उकाली ओराली हरूमा तिम्रो साथ हुन्छु

अनि भन्छु म तिमीलाई प्रेम गर्छु

तर म तिमिसंग स्वप्नाको स्वर्गमा वायु पंखी घोड़ा लिएर उडदिन

सायद त्यसैले म तिमीलाई प्रेम गर्दिन

प्रेम समर्पण रे त्यसैले म तिमीलाई प्रेम गर्छु

किनकी ? म मेरो जीवन ,खुसी र उमंग तिमीमा समर्पण गर्छु

तर ,प्रेमले दियौ भन्दैमा

विष पिएर म मेरै जीवन को समर्पण गर्न सक्दिन

त्यसैले म तिमीलाई प्रेम गर्दिन

सिँउदोको सिंदुर माग्छ्यौ भने

एक चिम्टी रंग प्रेमले लगाइदिन सक्छु

किनकी ? म तिमीलाई प्रेम गर्छु

तर मेरै शरीर काटेर तिम्रो सिँउदोको रंग बन्न म सक्दिन

सायद म तिमीलाई प्रेम गर्दिन

शिरमा शिरफूल म दिन सक्छु तिमीलाई

बगैंचाका फूलहरू टिपेर

मलाई पर्बाह छैन मालीको गाली

अनि कांडाको घोचाई

किनकी ? म तिमीलाई प्रेम गर्छु

तर तिमी सप्तरंगी इन्द्रेणी लाई गलामा सजाउन चाहन्छ्यौ भने

म त्यों चाहना पूरा गर्न सक्दिन

किनकी ? 

सायद म  तिमीलाई प्रेम गर्दिन !!!

ग़ज़ल

खोटोसिक्का सरि भा-छु जिन्दगीको मोड भरि
सम्झिएर रुनु पर्ने अतीतलाई घरि घरि
घाऊ लाग्यो मुटु भरि मन भरि चोट पर्यो
त्यहि चोटले छट्पटिदै रोइ रा-छु सँधै भरि
दोबाटोमा तिमी आयौ बोलाएको थेन क्यारे
तिमीसंगै हिड्छु भनी सपना देखें थरि थरि
छाडेऊ हात तिम्लेपनि दोष नाना लगाई लगाई
त्यहि दोषको रापले होला जलिराछु सँधै भरि
माग्यौ तिमीले दिएँ सबै भए भरको रित्तो पारि
जाने बेला किन कुन्नि आखाँ थिए भरि भरि !!!

आमा म पनि देश चलाउँछु !

बिनीता ढकाल

जनताले तिरेको करमा मस्ती गरेर ,
आफ्नो खल्ती भर्न ,

आमा! म पनि देश चलाउँछु

जनता छिंडिमा बाँच्न विवश भएपनी

आफ्नो महलको उचाइ बढाउँछु

आमा! म पनि देश चलाउँछु।

बिकासका निम्ती छुट्याइएको बजेटले

बिदेश भ्रमणमा जान पाए

आमा! म पनि देश चलाउँछु

जनताका छोराले साइकल नदेखेपनि

मेरो छोरालाई पजेरोमा घुमाउँछु

आमा! म पनि देश चलाउँछु।

आश्वासनका भाषण दिएर,

सत्तामा कब्जा जमाउन पाए

आमा! म पनि देश चलाउँछु

डिग्री पासका सर्टिफिकेट

जलाउन जनता विवश भएपनि

नि।मा।वि पास

भान्जालाई भन्सारको अधिक्रित बनाउँछु

आमा! म पनि देश चलाउँछु।

राष्ट्रिय सम्पत्ति बेचेर घरखर्च चलाउन पाए

आमा! म पनि देश चलाउँछु

जनताका छोराछोरीले शिक्षा नपाएपनि

आफ्ना सन्तानलाई बिदेशमा पढाउँछु

आमा! म पनि देश चलाउँछु।

विदेशी अनुदानलेछोरीको कन्यादान गर्न पाए

आमा! म पनि देश चलाउँछु

गरिबीको पराकाष्ठामा देश पुगेपनि

आफ्नो कमिसनको रेट बढाउँछु

आमा! म पनि देश चलाउँछु

आमा! म पनि देश चलाउँछु!!!!

केवल एउटा श्रृजनाको लागी

दिमागमा भएका सबै शब्द चाङ्ग मिलाई मिलाई

एक शब्द समीकरण बनाउछु

शब्द भण्डार अलि संकोचित बनेको छ आज भोलि

सायद भावना संगै बग्ने मन कतै अल्झेको छ

मनको डोरी माया बनि बल्झेको छ

अनि शब्द समीकरण परिवर्तन गर्न खोज्छु

शुत्र र शिद्धान्त हरु परिवर्तन गर्छु

केवल एउटा श्रृजनाको लागि

तल्लिन हुन्छु ,समर्पित हुन्छु

सँधै प्रयत्नशिल

एउटा श्रृजनाको लागि

शब्द कोषका पानाहरु विचरण गर्छु

प्रतिक र बिम्बले श्रृजना सिंगार्न मन लाग्छ

श्रृजनै श्रृजनाको खात लगाएर बिसिस्ट बन्न मन लाग्छ

तैपनि खै किन हो कुन्नि मनको तस्विर मनमै रहन्छ

तस्विर संग मिल्ने कुनै शब्दै भेट्टाउन्न

मानौ शब्दकोषमा भएका शब्द हरु मनको तस्विर संग सुहाउन्नन

अझ भनौ कुनै त्यस्तो शब्दै छैन जसले मेरो मनको प्रतिबिम्बको बर्णन गरोस

न उनको सुन्दरता न उनको स्वच्छन्दता

बिना अर्थ शब्दकोशका पानाहरु शिथिल बनाउछु

बिना प्राप्ति शब्द समीकरण हरु परिवर्तन गर्छु

केवल एउटा श्रृजनाको लागि

केवल उनको बर्णनको लागि

अफसोच

न प्राप्ति न उपलब्धि !!!

जीवन र दर्शन !!

जीवन एउटा दर्शन हो
जुन प्रतिपादन हुन्छ लागु हुँदैन
समाज
मात्र संरचना
अस्तित्व रित्तिएको अस्तिपञ्जर
बाद र पथ को डोरीमा अल्झिएको सुर्कने गाँठो
जति तन्कन्छ उति कसिन्छ ,उसको बिशेसता नै यस्तै
ऊषाकालिन किरण जस्तै प्रभावशाली छ आदर्श
जसको असर औंशीको निस्पट्टता लाई छिचोल्न खोज्छ
संधै शरदमा बसन्त खोज्छ जीवन
वसन्तमा पनि सुखी छैन ऊ बर्सात चाहन्छ
किन किन सार्है असन्तुस्ट देखिन्छ जीवन ?
त्यहि जीवन जीवन हरुको होलि खेलेर
आदर्श ,समाजमा परिवर्तन ल्याउछुँ भन्छ
अनि जीवन कुन्नि किन त्यहि आदर्शको पछी पछी
असन्तोष बोकेर छाँया जस्तै भौतारिन्छ
म्रिगतृष्णा छरपस्ट बगर भरि बलुवा मा खेलिरहन्छ
खै कस्तो जीवन अनि खै कस्तो आदर्श
उपमै उपमाको बाढी छ
प्रतिकै प्रतीकको पहाड छ
सपनै सपनाको भुमरी छ
आशै आशाको फूलवारी !!!

ग़ज़ल

सपनीमा आउछ्यौ तिमी अनायासै घरि घरि
एकै छिन आंउदा पनि किन हेर्छयौ आँखा तरि
माया गर्नु पापै भए गरें एउटा महा पाप
सपनीमै ज्युछुं बरु आइदेउ तिमी घरि घरि
सुन्दर छ्यौ संयम पनि सपनीमा भेट्दा भने
देख्छु तिम्रो कलि रुप बिपनीमा घरि घरि
छैन माया भने भन फर्की हेर्नु छैन पनि
धिक्कारेर ज्युनु पर्ला जिन्दगीलाई सधै भरि !!

माछापुच्छ्रे र धर्मं

अखवारको हेड्लाईन के छ थाहा छैन
हर्के कुर्लन्छ
(ल आयो हजुर आजको ताजा खबर ...............)
बुज्रुकहरू आतुर आतुर पत्रिका किन्छन
एक बुज्रुक समाचार सार सुनाउछन
सवै जना उनीप्रति ध्यानाक्रित गर्छन
कोहि हो मा हो मिलाउछन
प्रभाती सान्ध्य प्रहरको लालीत्यले माछापुच्छ्रे मुस्काउदै थियो
एक टुक्रा बादल उड्दै आयो र बिलायो पनि
"आफुंहरुले जे गरेपनि हुने अरुलाई यसो र त्यसो "
भड्किलो आवाज ले जमिन थर्क्यो
माछापुच्छ्रे मुख छोपेर लाज ढाक्दै थियो
तर थाहा थिएन , उसको सर्वाङ्ग नाङ्गो आकृती
मुख छोप्दैमा छोपिदैन भनेर
यौबन को उन्माद लिएर ठडिएको माछापुच्छ्रे
त्यहि उन्माद बोकेर झरेका अतृप्त बैंशालु नदिहरु
कतिको प्यास मेट्दैछन ?
कतिको तृष्णा पखाल्दैछन्?
एक बृद्ध लौराको सहारा ले सडक पार गर्दै हुन्छन
एक हुल मानिस नारा जुलुस सहित सडक भरि हुन्छन
हुलमुलमा बिचरा बृद्ध व्यक्ति आफ्नो लौरो गुमाउछन
माछापुच्छ्रे ठडिएकै छ ,उ पग्लिएकै छ
मानौ -ठडिनु उसको कर्तव्य हो ठडिदिन्छ
पग्लिनु उसको धर्म हो पग्लिदिन्छ
कसैले भोगोस या प्यास मेटोस
ऊसलाई के वास्ता
किनकि वास्ता गर्नु उसको धर्मै होइन
चासो लिनु उसको कर्मै होइन !!!

मेरो मन !

मेरो मन

स्वस्छन्द आकाशमा चरा जस्तै उड्न खोज्यो
चट्याङ्को झोक्काले पखेटा काट्यो
पखेटा काटिएपछि पनी त मेरो मनले यात्रा रोकेन
जमिनमा घस्री घस्री हिडिरह्यो
थाहा छैन मलाई उसको गंतब्य
थाहा छैन उसको लक्ष
के का लागी क्षितिजमा पुग्यो
र अहिले घिस्रदै छ ?
कतै लड़दै कतै चढ्दै बढिरह्यो यात्राकै निम्ति
खोला झैं बग्ने मन झरना झैं झर्यो
हिमाल झैं स्थिर मन पानी झैं बग्यो
आखिर मन न हो ,रोकेर कहाँ रोकिंदो रहेछ र ?
माया बनी कसैको प्रतिबिम्बमा खनियो
माया र मन उस्तै हुंदा रहेछन क्यारे
बग्दै जाने सकिदै जाने
आज ,मायाले खै कुन्नी के उपलव्धि पाएछ ?
मन झैं उड्न लागेछ
न कुनै बाधा छ न कुनै मोड़
रेखीय मोड़ सरल-बक्र
सुनें मायाले माया पायो रे
तर मनले ?
बिना लक्षमा हिडेको मन रोक्न खोंजे
बिना प्रप्तिमा रम्ने मन छेक्न खोंजे
तर
म त रित्तो रहेछु
मायाले पाएको माया संगै -मेरो मनको डोरी चुँडिएछ
म त मन बिहीन बनेछु
रित्तो केवल रित्तो !!!

ग़ज़ल

ग़ज़ल

कर्के आँखा धेरै भयो टेडिएरै जाला फेरी

मन भित्र-माया! संगै जेलिएरै जाला फेरी

राम्री भन्दा मात लाग्ला नराम्री 'भो! बात लाग्छ

चामलको बिंयाँ बनी केलिएरै जाला फेरी

दोधारमा धेरै बाँचे मनको गाँठो कसी कसी

लुकिरहूँ भनेपनि छेलिएरै जाला फेरी

आँचलले छेक बरू अधरको कान्ति सवै

भत्किजाला दुनियाँको पिरतीको शान्ति सवै !

ग़ज़ल

रिसाएरै हेरेपनि बारबार हेर्यौ तिम्ले

नाचाहेरै भएपनि प्रेमडोरी बाट्यौ तिम्ले

भन्नलाई त भन्थ्यौ अरे नजाती र छुच्चो भनी

उपहासै गरेपनि मन्को धोको फ़ेर्यौ तिम्ले

घारे हात लगाई लगाई मरोस भनी भन्थ्यौ पनि

नाचाहेरै मुटुभित्र सुन्दर अक्षर कोर्यौ तिम्ले ।

ग़ज़ल

खोजी हिडें संधै भरी फूलको तरेलिमा

भेंटे आज तिम्लाई मैले आफ्नै परेलिमा

प्रभातको रोशनी झै कान्तिमय तिमी

पूर्णिमाको जून जस्तै पूर्ण रूप तिमी

डर लाग्छ कही कोही चोरी लाने होकी ?

आंफ़ै बाट आफ्नै छांया भागी जाने होकी ?

माछापुच्छ्रे

कति चंचल छ्यौ माछापुच्छ्रे तिमी

वैंश भारिएकी युवती जस्तै

कति सुन्दर छ्यौ माछापुछ्रे तिमी

फक्रिएको गुलाव जस्तै

त्यसैले होला तिमी

कहिले घुम्टो ओढेर नियाल्ने गर्छ्यौ

कहिले लाजै लाग्ने गरेर नितम्व भई जिस्क्याउछ्यौ

तैपनि विशाल छ तिम्रो हृदय

मात्रृवात्सल्यले भरिपूर्ण

कंचन छ तिम्रो माया

विश्वास र स्नेहले परिपूर्ण

त्यसैले त मछापुच्छ्रे तिमीलाई

कहिले पुर्णिमाको जून संग दाँज्न मन लाग्छ

त कहिले फांटहरुमा फुलेका सुनौला फूलहरू संग .

हिजो र आज !

मलाई थाहा छ

मैले हिजो प्रतियोगितामा पुरस्कार पाएंथे,

काँधै काँधमा बसी

हुर्रे हुर्रे भन्दै लगाएका जिन्दाबादका नारा सुनेको थिएँ

साँझ भोज भतेर चल्यो ,

भावनाका पत्ताहरू केलाउन पाएं ,

आज हिजोका तिनै मानिस छन

त्यही बाटो छ ,तर आज बाटो सुनसान छ

हिजो यही बाटो घरतर्फ बढ्दै जांदा उत्साह पाएंथे

तर आज म मौन छू

हिजोका सवै अनुहारहरूमा मुस्कान पाएंथे ,

आज सवैका अनुहार आँशुले पखालिएका छन ,

हिजो लगाइएका माला र अभीर

आज मै माथी थुपारिएका छन ,

हिजो चिरंजीवी भएस भन्थे

आज स्वर्ग गएस भन्छन,

हिजोकै जसरी परिवारहरू पिंढिमा छन

हिजो स्वागत गर्दै थिए

आज विदाई

हिजो प्रियाले ओढेको घुम्टो

आज मै माथि ओढाइएको छ ,

सायद घारो माथी रहेछु ,

भावनामा बग्दै थिएँ ,

चिता माथि चढाईएँ

प्रियालाई बोलाउंछु भन्दै थिएँ

आगो लगाई जलाइएँ.